Wednesday, April 30, 2008

no posts for d week.

mrmi ksing ginagawa eh..hehe. ito nlng muna..haha


You are The Wheel of Fortune


Good fortune and happiness but sometimes a species of
intoxication with success


The Wheel of Fortune is all about big things, luck, change, fortune. Almost always good fortune. You are lucky in all things that you do and happy with the things that come to you. Be careful that success does not go to your head however. Sometimes luck can change.


What Tarot Card are You?
Take the Test to Find Out.

Saturday, April 26, 2008

table conversations..

namiss ko ring kumain sa lamesang pinapaligiran ng mrming tao.haha. yung kumain na maraming kasabay.. sa koronadal ksi laging mag-isa ako kumain eh. di pa sa dinning table. sa center table sa sala.. xmpre kung week days may kasama akong mga classmate ko pag lunch..
namiss ko usapan sa dinning table pagkatapos kumain.. ngayong andito na 'ko, lagi ko na 'tong naeexperience.. haha
kanina kasi natagalan usapan namin.(ipagkalat ba?haha).. nako po, nasobrahan ata ang tsismisan. nagsimula sa mga kamag-anak naming napakalayo na--hanggang sa kung sinu-sino na raw namatay--hanggang sa problema ng Pilipinas(akalain m yon?haha.yung lola ko ksing nagtuturo sa up mxdo--haha)--hanggang sa sa nauwi tuloy sa kwentong pang-asar sa kapwa(bad.bad.haha).. mga pasaway talaga mga kasama ko. 'di ko na iisa-isahin mga kalokohan namin.haha. baka may mga violent reactions pa 'kong matanggap.

Thursday, April 24, 2008

si vincent..

kanina nag-iisip ako ng ipopost ko dito.. nakakita ako ng kabaliwan ng mga tao. biglang nagpop sa isip ko si vincent. vincent van gogh to be specific.. tingin ko sa kanya dati baliw. pahapyaw lang ksi yung diskusyon samin nung sir namin tungkol sa kanya eh.. pero nagayong nung narinig ko yung tribute para sa kanyang kanta, naintriga ako sa kanya. inalam ko tuloy storya niya. tas yon,,inadmire ko siya ng bonggang-bongga..hehe

pakinggan mo 'tong kanta(nag-utos talaga noh?haha). siguro familiar sau.. dedicated sa kanya(obyus ba?eh vincent nga ang title eh..)..madramang kinanta ni Don Mclean.



para sa kapakanan ng mga di daw marunong ng tagalog, iinglesin ko post na 'to..(nako,challenging to a..HAHA)

it's a song written by Don McLean as a tribute to Vincent van Gogh. It is also known by its opening line, "Starry Starry Night", a reference to van Gogh's painting Starry Night. The song describes different paintings by van Gogh. It was written in 1971 after Mclean read a book about the life of the artist. The following year, it became a hit and was played daily at the Van Gogh meuseum for several years.

This is the story of van Gogh: unrecognised as an artist until after his death. The lyrics suggest that van Gogh was trying to "set [people] free" with the message in his work. McLean feels that this message was made clear to him: "And now I understand what you tried to say to me", he sings. Perhaps it is this eventual understanding that inspired McLean to write the song.

you can actually see some of his works of art in the video i've posted above.

taking an insight on his life, Van Gogh(30 March 1853 – 29 July 1890) was a Dutch post impressionist artist. He's father was a Pastor and he grew up in a religious culture.

He produced more than 2,000 works, including around 900 paintings and 1,100 drawings and sketches, during the last ten years of his life. Most of his best-known works were produced in the final two years of his life.

The central figure in Van Gogh's life was his brother Theo, who continually and selflessly provided financial support. Their lifelong friendship is documented in numerous letters they exchanged from August 1872 onwards. Van Gogh is a pioneer of what came to be known as Expressionism. He had an enormous influence on 20th century art, especially on the Fauves and German Expressionists.

going back to the story beyond the song, poor Vincent had a tough relationship with his family. They were a wealthy family who did not accept him for his schizophrenia ("for they could not love you") and never understood his will to help the poor. It is thought that van Gogh felt that in killing himself he would make the point to his parents. This is seen in the line "Perhaps they'll listen now". Many believe that the song is a touching tribute to van Gogh in respect of the hardship he faced with regards to his mental illness and his admirable good natured ways.

There are also references to van Gogh's sanity and his suicide. Throughout his life, van Gogh was plagued with mental disorders, particularly depression. He "suffered for his sanity" and eventually "took his life, as lovers often do". The word "lover" puts into context how McLean saw the relationship of van Gogh with his art - a relationship of love. This love was strong enough for van Gogh to persevere with his art even without acceptance from his contemporaries: "For they could not love you, but still your love was true".


Vincent actually cut off part of his left ear following a breakdown in his friendship with Paul Gauguin. After this he suffered recurrent bouts of mental illness, which led to his suicide.

sometimes it just makes me wonder why people have to wait for someone to actually die before they recognize his good deeds..

but guys, whatever reason we have, it will never be valid enough to commit suicide. God is the only authority who can start and end our lives..

Wednesday, April 23, 2008

maBIGAT na pakiramdam

nitong mga nakaraang araw nararamdaman ko nang parang bumibigat na ata ako..
ako ang uanang-unang uupo sa hapag-kainan tas ako rin ang huling tatayo.. nako po!
napapasarap yata pag kain ko.. so much for my after 6 diet. nawala nang parang bula.. haha.
pano ba 'to.. sana pasukan na para mapigilan ko na pagkain ng mrmi.. o kaya naman sana may summer job ako. ayoko dito sa bahay.. T_T

tatay bogart..

bwisit naman.. wala akong load. habang nagbabasa ng posts ng iba,nakatanggap ako ng text message galing sa classmate ko nung hayskul. di ko pinansin.baka kowt lang. tas may nagtext ulit. bestfriend ko na. kaya binasa ko na.. pareho topic ng text nila.. hndi ako makapaniwala.. tungkol sa sir namin sa filipino.. ang taong tinuring ko na ring pangalawang ama. siya lang ang adult na nakakaintindi saken e.. as in.. kahit nga mga kalokohan ko alam niya. tama nang intro ko sa kanya..50-50 daw xa!! xet na malagkit..kulang na lang yata tawagin ko lahat ng santo e.. bumaba ako.nagpaload kht wala na 'kong pera..haha. kelangan ko talagang malaman kung totoo yung balita..kahit alam kong wala naman akong magagawa..huhuhu.. malayo naman rin ako doon para bumisita..nag-aalala lang talaga ako.. eh itong bwisit na clasm8 ko kung anu-ano mga pinagtetext na nakakapagpanerbyos talaga..

ito, nagreply na bestfriend ko.. andoon na pala siya sa ospital. nakakapagsalita naman na dw siya at pwedeng bisitahin.. mali impormasyon ng epal kong classmate.. salamat naman sa Diyos.. kung sino man makakabasa nito, tulungan niyo kong magdasal para sa mabilis na paggaling ni tay bogart..=[

Tuesday, April 22, 2008

bakit nagbblog mga tao?

andito nnmn ako sa harap ng laptop nagsusulat ng post na 'to..para saan? wala namang nagbabasa ng blog ko.kawawa..lol! pero okay lang naman saken. in the first place 'di ko naman talaga ginawa 'tong blog na 'to dati para ipangalandakan sa ibang tao..haha. di ko nga sinabi sa mga kaibigan ko na nag-eexist 'tong account ko na 'to.. ayaw ko kasing may makabasa ng posts ko dito dati.. unang post ko kasi dito sobrang personal.nilabas ko talaga galit ko.. wag mo nang hanapin,inerase ko na..haha. siguro dati gusto ko lang isulat lahat ng kadramahan ko sa buhay.(siguro daw o.haha). iniisip mo siguro dapat nagdiary na lang ako..eh tinatamad akong magsulat sa papel e.gusto kong papindot-pindot na lang. tas baka mabasa pa ng mga pakielamerong tao sa paligid..hehe.. eh kung dito, may mga makakabasa nga siguro pero siguradong hindi ako kilala..haha

pero pgkatapos kong magblog-hopping, at pagkatpos kong mabasa mga comments sa dati kong posts, narealize ko na nagsusulat pala ako sa internet. mababasa ng lahat kung malilink nila..(as if hindi ko alam dati.haha).. marami akong natutunan sa pagbabasa ng mga blog ng iba.. inggit nga ako e.. sana lang magawa kong ganun ka informative blog ko kesa magsusulat ako dito ng mga walang kakwenta-kwentang mga bagay..haha.. hay nako.. siguro next time.. wish ko lang.. hehe.. nagmamadali na ko.. pinapatulog na 'ko ng lola ko.. maryosep!

Monday, April 21, 2008

the best graduation speech i've ever encoutered..

nakakita ksi siguro ako ng pag-asa rito..HAHAHA

GRADUATION SPEECH

Ngayong araw na ito, sa ating
pagtatapos, mayroon akong dalang
Transcript of Record. Ang estudyanteng
may-ari ng transcript na ito ay nag-
aral sa De La Salle University. Sa
unibersidad na ito, kapag ikaw ay
isang undergraduate, may ID number na
nagsisimula sa 94 at pataas, kung
lumipas ang isang buong schoolyear at
umabot ka sa 15 units na bagsak,
masisipa ka sa paaralan.

Ang transcript na hawak ko ay mayroong
27 units ng bagsak. 12 sa mga ito ay
tinamo ng estudyante sa iisang
schoolyear lang. Ang isang subject ay
kadalasang may bigat na 3 units. Kung
iisiping mabuti, isang subject na
bagsak na lang ay pwede na masipa ang
estudyanteng may-ari ng transcript na
ito.

Ang speech na ito ay hindi ko ginawa
para i-acknowledge ang paghihirap n
gating magulang sa pagpapaaral natin.
Hindi ko din ito ginawa para maghayag
ng political statement, o kumbinsihin
kayo na huwag umalis sa bansa at
tulungan itong maka-ahon. Ang speech
na ito ay para sa mga normal na
estudyante na kagaya ng may may-ari ng
transcript na hawak ko, dahil madalas,
wala talagang paki-alam ang
unibersidad sa mga achievements nila.
May mga awards na gaya ng Summa Cum
Laude, Best Thesis Award at Leadership
Award. Pero ni minsan, hindi pa ako
nakakakita ng unibersidad na nagbigay
ng "Hung-on-and- managed-to- graduate-
despite-nearly- getting-kicked- out-
during-his-academic -stay" award.

Maaaring isang malaking kagaguhan ang
konseptong ito para sa karamihan.
Bakit mo pararangalan ang isang
estudyanteng bulakbol, bobo, tamad o
iresponsable? Hindi ba dapat isuka ito
ng unibersidad? Ito yung mga tipo ng
estudyanteng walang ia-asenso sa
buhay, hindi ba?

Ayun. Natumbok niyo.Iyun na nga ang
dahilan.

Madalas, pag ang isang estudyante ay
may pangit na marka sa paaralan,
lalong-lalo na sa kolehiyo,
nakakapanghina ito ng loob. Nandiyan
yung tatamarin ka mag-aral, nandyan
yung iisipin mo Ano pa kayang trabaho
ang makukuha ko? Call center na naman
o clerical? Ba t kasi ang bobo ko.
Kung matalino lang ako, sana, sa
Proctor and Gamble ako, o kung saang
sikat na kumpanya.

Mas mahirap ang dinadaanan ng mga
estudyanteng bumabagsak. Kahit na
sabihin mong kasalanan nilang
bumabagsak sila, hindi ninyo alam kung
ano ang pakiramdam ng ganun. Madaling
sabihin na Kaya mo yan, mag-aral ka
lang pero alam ba natin talaga ang
sinasabi natin?

Kapag ang isang estudyante ay
bumabagsak sa unibersidad, nandiyan
yung tatawanan niya lang yan. O di
kaya naman, ipagmamalaki niya pang
TAKE 5 NA KO!!! o Pare, magpi-PhD na
ako sa Anmath3/Calculus/ etc. Pero
hindi alam ng mga isang Summa Cum
Laude kung ano ang nasa isip ng isang
normal na estudyante sa tuwing
matutulog ito at alam niyang pag-
gising niya, kailangan niya na naming
ulitin ang

isang subject na nakuha niya na sa
susunod na term. Kahit kalian, hindi
naging problema sa Star Student na
sabihing Nay, bagsak ako. at hindi
kailanman sumagi sa isip nila na
Paano kaya kung sa walang-pangalang
kumpanya lang ako makapagtrabaho?
Dahil sigurado sila sa kinabukasan
nila.

Huwag na tayong maglokohan. Grades are
everything. Kahit bali-baligtarin mo
iyan, hindi magiging patas ang mga
kumpanyang kumukuha ng fresh graduates
para magtrabaho sa kanila. Minsan din
naman, nadadaan sa palakasan, pero
ganun pa din. Kung hindi ka
academically good, wala kang
patutunguhan. Kung hindi man yun, mas
mahirap yung dadaanan mo para lang
makaa-abot sa prestihiyosong posisyon.

Kaya ngayong graduation, ang speech na
ito ay inaaalay ko para sa mga
estudyanteng lumpagpak, muntik-
muntikanan nang masipa o yung lahat ng
paraang pwede, ginawa na para lang
makatapos. Gagawin kong patas ang
mundo para sa inyo kahit isang araw
lang. Kahit ano pa ang sabihin ng
ibang tao, kesyo kasalanan mo man na
pangit ang marka mo o muntik ka nang
makick-out, saludo ako sa hindi mo
pagtigil sa pag-aaral. Saludo ako na may lakas ka
ng loob na harapin pa rin ang mundo
kahit alam mong hindi ito magiging
patas sa iyo. Saludo ako na kahit
pangit ang transcript mo, taas-noo ka
pa rin ngayong graduation at proud na
proud sa sarili mo.

Ano ngayon ang mangyayari sa mga
graduates pagkatapos nitong
graduation? Ayoko nang puntahan yung
pwedeng mangyayari sa mga Cum Laude.
Baduy. Alam mo naming me patutunguhan
ang buhay nila e. Pero dun sa mga
lumagpak, ano ang meron?

Maaring makakuha kayo ng mediocre na
trabaho lang. Pwede ka rin swertehin,
baka makapagtrabaho ka sa magandang
kumpanya. Madami pang pwedeng
mangyari. Huwag kayong mawalan ng pag-
asa. Kung nung college, nagtiyaga kayo
e ba t titigilan niyo yung pagti-
tiyaga ngayon?

Pwede ring ganito: Mag-aral ka ulit.
Ipakita mo sa kanila na kung sipagin
ka lang, malayo ang mararating mo.
Subukan mong patunayan sa kanila na
kapag pinilit mo, kaya mo ring abutin
yung naabot nila. Na hindi ka bobo,
kundi tinamad ka lang.

Baka sabihin ninyo, drowing lang ako.

I ve been on both sides. Naranasan ko
na ring lumagpak, at muntikan na din
akong masipa. Naranasan ko na na
umulit ng 4 na beses sa iisang
subject. Naranasan ko na na masumbatan
ng magulang, kapatid at kung sino-sino
pang propesor na walang pakialam sa
pakiramdam ng estuyante. Naranasan ko
nang hindi makatulog ng maraming gabi
sa pagiisip kung paano ko na naman
sasabihin sa magulang ko na may bagsak
na naman ako. Kaya alam ko ang
pakiramdam ninyo. Akin ang transcript
na ito.

Pagkagraduate ko ng college, ano ang
ginawa ko? Eto. Nagtrabaho muna ng
konti, tapos aral ulit. Kuha ng
Masteral sa kurso ko. Hindi para sa
trabaho o kung ano man. Kundi para
patunayan sa sarili ko na noong mga
panahong bumabagsak ako, tinatamad
lang ako.

This is a rebellion. I raise my middle
finger to every professor, over-
achiever, naysayer and detractor that
told me that I can t make it. I raise
my middle finger to every valedictory
or graduation speech that only
gratifies the university, those who
were achievers in school or those who
gratify the country when it s supposed
to be the graduate s moment of glory.
You are supposed to acknowledge
EVERYONE. Even those who failed many
times.

Kaya sa inyong mga graduates na medyo
hindi maganda ang marka, para sa inyo
ito. Kung kinaya ko ito, kaya niyo rin
to. Imposibleng hindi.

- JAMES BERNARD C. RODRIGUEZ

kinopya ko ng walang pahintulot ky ate joanne.haha.sa site na 'to:

http://joannerz22.blogspot.com/2008/03/isang-napakagandang-speech.html

Sunday, April 20, 2008

kwentong promdi

taga dito naman talaga ako. pumunta lang kami ng koronadal city(siguaradong 'di pamilyar sa'yo kung 'di ka taga mindanao.haha!) sa di malamang dahilan. actually pala, alam ko.haha. pero 'di ko na lang ipagkakalat.lol. ngayong andito na 'ko.. ineexplore ko yung lugar. syempre ilang taon din akong nawala noh. hindi ko na talaga alam mga pasikot-sikot dito.. eh nataong lagalag akong tao. lagi talagang nangangati paa ko. hindi ako papayag na nasa bahay lang ako lagi. ayun. gagala't-gagala rin ako.. tapos wala pa akong kaibigan dito. busy naman mga tao dito sa bahay.wala silang panahong samahan ako. at isa pa, mahirap magsama ng matanda sa gala.haha. sshh..
hindi naman talaga probinsya pinaggalingan ko pero iba talaga dito.. hindi ko rn naman masasabing naculture shock ako.. pero hndi ko lang talaga kabisado daan.haha
wala pa akong one week dito, gumala na 'ko. mag-isa. tapang ano. haha. sumakay ako ng jeep. pupunta sana akong rob metro east. nakapunta na 'ko don dti. di pa nga lang nasubukang magcommute. tinitignan ko yung mga karatola sa jeep. eh parang wala namang nkalagay na Cainta.nainip tuloy ako.HAHA. kaya ayun.sumakay ako dun sa papuntang Katipunan.xmpre alam ko kung san yon. umaasa lng ako na baka may masasakyan don papuntang cainta.hahaha.. at meron nga.*sa makakabasa nitong post ko na taga rito,tangang-tanga na 'ko.hahaha*.. ayun. sumakay ako. ngulat ako ksi bumalik ng marikina.haha.. huminto ng bahagya doon. sa kabliang kanto lng pala mula samin sakayan papuntang cainta..maryosep..haha. sa awa nmn ni God nakarating ako ng cainta sa wakas.hehe. kung nagtaxi na lang sana ako. kaso baka mahal. tapos yon, naglibot ako sa Sta. Lucia tska Rob. kundi ba nmn napudpod tsinelas kong gamit.. lamon ang ginawa ko don. pag my stoll na parang masarap tinitinda bili kaagad ako.haha.pagpasensyahan na, wala nyan sa pinanggalingan ko eh..HAHA. at nung di ko na talaga kaya, nagdesisyon na 'kong umuwi sa wakas.. may problema pala ako. pano ako uuwi??LOL..

nakalimutan ko na kung saang side ako galing. edi tingin ulit ako sa mga karatola sa jeep. puro Cogeo tpos calumpang..naglakad-lakad muna ako tas napansin ko nasa pasig na 'ko..desperdo na 'ko. kelangan ko nang magtanong..hahaha.nakakaawa. pero hndi. kaya ko to.haha. nagbasa ako ng mga signs sa highway. ayun! may going marikina na sign..ahaha.. thank You..hehe.. naghanap ako ng over pass para makatawid.. yung nakakalula pa naakyat ko..pwede na yon..hehe.. nung nakarating na 'ko, nag-intay ako ng jeep. may papuntang marikina nga!yehey!..haha.. at nakauwi rin ako..the end..hehe

Tuesday, April 8, 2008

sayonara..

there's actually nothing 'bout the title..just feel like saying it..hehe

well.. my fingers are running through the keys again.. don't know how to scribble things in a proper way.all i wanna do is write..write until the last drop of my emotion evaporates.. oh brother.i'm talking in riddles again.. haha..

it's tuesday..4 days to go and i'm off.. i have three short nights to stay in what i used to call our house.. and after this, i'll probably won't be here again.. i'm never gonna see the four corners of my room where i used to spend most of my lonely life.. yes.. i know it's a typical leaving-to-study-somewhere scene like most college freshmen experience but the thing is, there's a very low possibility that i'll be able to come back..woe is me..tsk2..haven't started packing. i'm thinking of stuffing whole marbel in my suitcase!!

putting optimism on the line..hhmm.. i've realized something.. maybe this is the time when i leave things behind.. things i've been holding on for quite a while.. with me at the other side of the country, i wouldn't be expecting to see someone again.. i wouldn't wait.. i couldn't go anywhere which will remind me of that someone.. i would be leaving the dream and the promise behind.. HAHA! i must've read too much novels.. hehehe..

i'll miss the streets of marbel..i'll miss my friends.. i'll miss my HS classmates.. i'll miss my bestfriend.. i'll miss not the school but some of the people i've met there.. i'll miss sir bogs and his jokes.. haha.. and his treats too.. i'll miss pee-ar..

i'll comeback someday!!i promise..