Friday, February 11, 2011

DON'T PUSH IT


--ito ang mga katagang nabitiwan ko kanina kay ___________. I know. It's so unpolite. Okay wag nang gumamit n euphimism. Kabastusan yung ginawa ko. Kahit kailan hindi pa ko sumagot nang ganoon sa mas matanda sakin. Lagi na lang ako nagpipigil. Laging nagpaparaya. Pero kanina napuno na talaga ko. No. hindi ko pinagsisisihan 'yon. Parang mas gumaan nga ang pakiramdam ko eh. Dahil for once in my life, nagawa kong maconvert sa sound waves ang mga naiipong idea na makakasakit sakin.. for once in my life, napigilan ko ang nagpupumiglas na luha sa mga mata ko. For once in my life, I've grown out from being such a cry baby.

Nakakasyet lang kasi talaga. Alam mo 'yon?!

Today I realized how I hate those people who constantly and CONCIOUSLY state the obvious for no good reason. Tapos pipilitin ka pang pag-usapan yon? Para ano? para patunayang magaling sila? Para atunayang tama sila?! Well f#@%. Anong mas nakakapanggilait? -- same people pa yung laging naghahanap ng someone to blame all their misfortunes to.

Sobrang nanggigigil lang talaga ako. Alam mo yung ginagawa mo na lahat para magmukhang masaya...para hindi tumulo ang mga nakanang luha mo...para hindi masira araw mo.. Yet they keep pushing you. Kahit na nagmamakaawa ka na..kahit na tumatahimik ka na?

Wala lang. kung may gusto man akong kausap ngayon, ikaw lang. ayoko sa mga tao dito :\

Tuesday, February 1, 2011

chito ♥


"Friends come and go. ." - sabi nung barker na tropa ko sa kanto.

Ang sarap ng feeling pag may  kaibigan.  Yung  matatakbuhan mo kapag gusto mong magkuwento...mapa-tungkol sa mga pananaw mo sa buhay..sa  mga pangarap balang araw.. sa pagmamaktol mo dahil sa pagbaba ng allowance mo.. sa weird na nakasakay mo sa LRT.. sa mga kapitbahay mong hindi nanaman nagpatulog dahil sa videoke na umuungol..  sa crush mo na nag-hello sayo sa wakas.. at kung anu-ano pa. everything under the sun kumbaga. Lahat ng ideas sa utak mo, hindi napapanis. Hindi nakukulob.

Pero pano kung yung kaibigan na 'yon ay bigla na lang nawala nang wala man lang paalam?

Pinacheck-up ko naman si Spikey eh. Ginawa ko lahat ng makakaya ko para maisalba siya. Pero sabi ni kuyang ika-4 na tumingin sa kanya, "some things are just beyond repair" -- maangas man pagkakasabi niya ay wala akong naging tugon kundi isang tungo. Wala. Sa isang iglap ay kailangan ko nang tanggapin na nalagasan ako ng bff. Isang kaibigan na matatakbuhan sa tuwing kailangan kong maglabas ng saloobin.

Sa langaw na nagbabasa ng blog ko, OO NA. o.a na ko. Pero seryoso, dahil lumaki akong isang loner,  ang pilit na pagtipa ng mga letra  sa keyboard lang ni Spikey ang kaya kong gawin na pinakamalapit sa pakikipag one-on-one na chikahan sa isang bestfriend. Dahil kung subject lang ang pagbabahagi ng saloobin tungkol sa everything under the sun sa kapwa tao, e malamang niyan, sinko ako sa third take.

Ilang buwan din ako bago nakapag-move on sa nangyari. At ngayon na fully recovered na 'ko, sasabihin ko na ang punto nitong post ko na 'to… may bago na akong frend. >:D<

Siya si Chito. Chits for short. Kung bakit ganon ang pinangalan ko sa kanya e mahabang storya. Pero sasabihin ko na lang rin. Kawangis kasi ni chito miranda yung kuya na nagbenta sa'kin sa octagon. Heehee. Sa wakas ay may kasama na ulit ako sa kwentuhan , sa pagbuklat ng mga pahina ng buhay ng iba pang bloggers(na miss na miss na miss ko na!) at pagbahagi ng buhay ko sa mga langaw na naliligaw a blog ko XD

So ayun. i-welcome niyo naman si Chito :) :D

Mahal ko keyow! Haymissssssyoooow!!

Lovelots, bidyan <3